Ontwerp een vergelijkbare site met WordPress.com
Aan de slag

Verhaal 2 over Nate!

Beste lezers,

Ik heb gisteren op Sims het karakter Nate West gemaakt. Hij heeft rood haar en blauwe ogen, en draagt vaak een blauw jasje met een grijze korte broek en rode schoenen. En om hem beter te leren kennen heb ik twee verhalen over hem geschreven. Hier is de Tweede:

‘Sorry, ik kan niet mee naar de film,’ zei Nate. Hij haalde zijn scooter uit het rek van de fietsenstalling.

‘Waarom niet? Geen zin?’ Donnie probeerde zijn teleurstelling niet te laten merken.

Nate ontweek zijn blik. ‘Nee, dat is het niet. Ik moet op mijn zusje passen vanavond.’

‘Alwéér? Afgelopen zaterdag moest je ook al oppassen. En de week daarvoor ook, toen ik met jou naar Inside Out wilde. Hartstikke gave film was dat!’

‘Ik kan er ook niets aan doen. Mijn ouders moeten nogal vaak weg.’

Donnie harkte zijn haar naar achteren met zijn vingers.

‘Waarom?’

‘Ze zijn artiesten en ze werken in een nachtclub. Een act met vuurspuwen en slangen en zo.’

‘Cool! Maar kunnen ze dan geen oppas huren?’

‘Doen ze niet. Ze vertrouwen geen andere mensen bij mijn zusje. En ze houdt ook niet van onbekenden.’

Donnie stopte zijn handen diep in zijn jaszakken. Opeens klaarde zijn gezicht op.

‘Zal ik jou dan komen helpen met oppassen?’

Nate keek hem verschrikt aan. ‘Oh nee! Ik mag van mijn ouders geen vreemde jongens in huis halen, zeker niet als ik alleen ben.’

‘Vreemde jongens? Ben ik zo vreemd?’

‘Nee, maar je snapt wel wat ik bedoel. Toch?’

Donnie haalde zijn schouders op.

‘Jammer dan! Misschien een andere keer?’

Nate glimlachte verontschuldigend en stapte op zijn scooter.

‘Zie je morgen weer op werk.’

Donnie knikte. ‘Ja, vast en zeker.’ Langzaam verscheen er een glimlachje op zijn gezicht. In gedachten verzonken liep hij over het fietspad. Plotseling rinkelde een bel. Verschrikt sprong Donnie opzij. Een meisje passeerde hem rakelings. Ze lachte lief naar hem.

‘Sorry Donnie. Waar ga je heen?’

‘Gaat jou niets aan, Aukje. Kijk maar uit waar je rijdt, muts!’

Het meisje kreeg een rood hoofd. Met een verdrietig gezicht fietste ze verder.

Nate’s ouders waren al vertrokken, toen de bel ging. Nate legde zijn broertje in de box en liep de trap af, het halletje door naar de voordeur. Hij bekeek zichzelf vlug in de spiegel op de halkast. Zijn tong gleed even langs haar tanden. Snel ritste hij zijn jasje dicht. Gelukkig was hij niet aan het vervellen. Eigenlijk verwachtte hij geen bezoek. Misschien waren zijn ouders iets vergeten. Toen opende hij de voordeur.

Een basketbalpet verborg het gezicht van de jongen die voor de deur stond. Een hand pakte de klep beet en tilde de cap op.

‘Hoi Nate.’

‘Donnie!’ Nate’s uitroep deed een wandelaar aan de overkant omkijken.

‘Donnie,’ zei ze opnieuw, zachter nu. ‘Wat doe jij hier?’

Donnie glimlachte. ‘Ik wist wel dat je verrast zou zijn. Ik was toevallig in de buurt, weet je.’

Hij haalde een reep uit zijn zak en leunde relaxed tegen de deurstijl. ‘Nestlé Crunch, mijn favoriet. Wil je een hap?’

Nate schudde zijn hoofd. ‘Dank je. Donnie, waarom…’

‘Mag ik even binnenkomen? Je bent toch alleen, of niet? Ik heb je ouders net weg zien rijden.’

Nate keek hem zwijgend aan. Hij had dus stiekem gewacht tot haar ouders vertrokken waren.

‘Ik snap niet wat je bij mij zoekt, Donnie. Je weet toch dat Aukje stapel op jou is.’

Donnie haalde zijn schouders op. ‘Pff, die met die valse stem zeker! Aukje is alleen maar lastig. Stom kind.’

Nate schudde zijn hoofd. ‘Dat is niet aardig. Ze heeft jou nooit iets gedaan, dus je moet zulke dingen niet zeggen. Ze is echt dol op jou.’

‘Vette pech voor haar. Ik niet op haar! Ik eh, vind jou veel leuker, Nate.’

‘Het spijt me. Ik mag niemand binnenlaten, dat heb ik je al verteld.’

Donnie wikkelde het zilverpapier los en nam een hap van de reep Crunch.

‘Doe niet zo flauw, Nate. Ik mag toch wel even binnenkomen. Niemand die het merkt. Kunnen wij samen oppassen en ben jij niet alleen. Misschien kunnen we samen gamen?’

‘Het kan echt niet, Donnie. Ik moet op mijn zusje letten. Ik heb geen tijd voor spelletjes.’

Ze wilde de deur dichtdoen, maar voor hij in het slot viel, zette Donnie zijn voet ertussen.

‘Doe niet zo flauw, Nate. Ik ben speciaal voor jou met de bus hiernaartoe gekomen.’

Nate keek hem aan door de kier. ‘Ik dacht dat je toevallig in de buurt was?’

Donnie grijnsde. ‘Nou ja, dat was…’ Hij keek even naar de grond. ‘Dat was een smoesje, eerlijk gezegd. Laat me nou binnen, Nate. Anders blijf ik de hele avond bedroefd voor je deur zitten.’

De manier waarop hij dat zei had iets dreigends, al bleef hij glimlachen.

‘Toe nou, Donnie.’ Nate smeekte haast. Hij vond Donnie wel aardig, en toch vertrouwde ze hem niet helemaal. Hij wist niet waarom. Het was net of hij anders was dan hij zich voordeed. Zijn glimlach had een vals randje.

‘Ik mag geen…’

Op dat moment klonk er boven een kreet.

‘Verdraaid, dat is Rosa. Als ze maar niet met haar hoofdje tussen de spijlen van de box gekomen is, of iets scherps heeft ingeslikt.’

‘Hebben jullie de box boven staan? Niet in de woonkamer?’

Nate gaf geen antwoord, draaide zich om en rende de trap op. Donnie duwde de deur verder open en stapte naar binnen. Zachtjes sloot hij de deur en bekeek zichzelf in de spiegel. Hij harkte met zijn vingers door zijn haar en knipoogde naar zichzelf.

‘Goed gedaan, Don. Binnen is binnen,’ mompelde hij. ‘Nou ik toch hier ben, kan ik meteen  eens kijken of het de moeite waard is.’

Er stonden opvallend veel grote planten in lange bakken. De hal had een groene, schemerige sfeer, als het voorportaal van een oerwoud. Vlug trok hij een paar laatjes van het halkastje open. Daar zat niets bijzonders in. Voorzichtig liep Mick in de richting van de woonkamer en keek naar binnen. Ook daar krioelden planten langs de muren en er hingen zelfs lianen langs het plafond. Tussen palmen in rieten potten stonden wat onopvallende meubels in dezelfde kleur als de planten.

Het was duidelijk: Nate’s ouders hielden van planten. Groen was beslist hun favoriete kleur.

Plotseling klonken er voetstappen op de trap. Snel liep Donnie terug naar de voordeur. Nate kwam de trap af gerend. Hij griste zijn jas van de kapstok.

‘Ik moet even naar de winkel om eten voor Rosa te halen. Er is niets meer en ze huilt van de honger. Dus jij moet nou echt gaan, Donnie.’

Donnie keek haar met grote ogen aan, alsof hij diep geschokt was.

‘En jouw kleine zusje hier alleen achterlaten? Nate, je weet dat je dat nooit moet doen in een grote stad. Ik zal wel even hier blijven wachten tot jij terug bent. Dat is veel veiliger.’

Nate aarzelde. Boven klonk opnieuw een zielig gehuil.

‘Misschien heb je gelijk, Donnie. Wil je echt op mijn zusje passen?’

Donnie voelde dat hij nu punten kon scoren. Hij liet zijn innemendste glimlach zien.

‘Geen probleem! De Don past wel op het huis en op je zusje. Kunnen we die box dan niet beter in de woonkamer zetten?’

Even was er iets van schrik in Nate’s ogen. ‘Nee! Dat mag niet van mijn ouders. Hij moet boven blijven. Daar is Rosa veiliger.’

Mick haalde zijn schouders op. ‘Best, het maakt mij niet uit.’

‘Goed dan. Ik ben zo weer terug. Ik hoop dat het niet druk is. De winkel is hier om de hoek. Maar ga alsjeblieft niet naar boven, Donnie. Rosa kent jou niet en ze schrikt d r vast dood als ze je ziet. Ze is bang voor boeven en zo.’

Donnie wuifde zijn zorgen weg. ‘Maak je niet druk. Ga nou maar gauw eten halen. Ik wacht wel op jou.’

Nate knikte. ‘Lief van je, MDonnie. Eh, ga maar even in de kamer zitten. Ik ben zo terug.’

Ze opende de deur en liep naar buiten. Toen de deur dichtviel, was het stil.

Donnie deed zijn schoenen uit, hing zijn jas aan de kapstok en plofte in de woonkamer op de bank. Hij keek nieuwsgierig rond. Zijn eerste indruk was juist geweest. De kamer leek meer op een tropische kas dan op een woonkamer. Behalve potten met palmen, glazen bakken met waterplanten en vazen vol groene stengels, stonden er overal bakjes gras.

Kattengras, dacht Mick. Ik wed dat er hier wel een paar katten rondlopen.

‘Poes, poes.’

Meteen streek er iets langs zijn benen. Een Litten keek hem nieuwsgierig aan en kroop naast hem op de bank. Even later kwamen er onder de bank nog twee kleine kopjes met spitse oortjes tevoorschijn. Ergens achter de plantenmassa miauwde een vierde Kat-Pokémon. Blijkbaar hielden ze hier veel van kat-Pokémon.

Donnie keek op zijn Smartwatch. Nate was pas vijf minuten weg. Hij zocht naar de televisie, maar kon die nergens vinden. Er stond wel een grote, groen geschilderde kast met een la onderin en twee deurtjes. Donnie liep ernaartoe en trok de la open. Hij hapte naar adem. Onderin lagen een gouden horloge en een envelop, die opvallend dik was.

Zeker weten dat daar geld in zit, dacht Donnie. Mooie, brandnieuwe dollarbiljetten. Er kwamen zweetdruppeltjes op zijn voorhoofd. Dat horloge was een buitenkansje en die envelop was ook te mooi om waar te wezen. Vlug pakte hij het horloge op, maar legde het toch terug. Te link. Hij kon beter alleen wat geld pakken. Dat merkten ze vast niet. Hij haalde een paar briefjes van $100 uit de envelop, stopte ze in zijn zak en legde de envelop terug.

Opeens klonk er een geluid in de hal. Donnie veerde op. Zijn hart begon razendsnel te kloppen. Was Nate al terug? Hij had de voordeur niet open horen gaan. Of was het misschien het zusje?

Snel duwde Donnie de la dicht. Op zijn tenen sloop hij naar de hal. De voordeur was dicht en Nate was gelukkig nergens te bekennen.

Plotseling stoof een Meowth tussen zijn benen door de trap op. Niets aan de hand. Gewoon op de bank zitten en wachten tot Nate terug is, dacht hij. Net doen alsof ik in slaap gevallen ben.

Hij liep de woonkamer in, maar net toen hij wilde gaan zitten, hoorde hij weer wat in de hal. Het kwam van boven. Eerst hoorde hij een vreemd, schuifelend geluid. Daarna opeens een kort, maar afschuwelijk gekrijs. Toen was het doodstil.

Donnie merkte dat zijn handen zich om de rand van het salontafeltje hadden geklemd. Er stond zweet op zijn rug. Hij hield zijn adem in en luisterde. Niets!

Wat was dat gekrijs? vroeg hij zich af. Kat met zijn staart tussen de deur? Rosa met haar hoofd tussen de spijlen van de box? Gekrabd door de kat? Gestikt in een bijtring?

Donnie aarzelde. Hij mocht niet naar boven, had Nate gezegd. Maar als er nu iets ergs met Rosa gebeurd was? Stel je voor dat ze hem de schuld zouden geven. En dat gestolen geld zouden ze ook ontdekken, natuurlijk. Dit was echt allemaal superlink. Hij moest het geld terugleggen en vertrekken, zodat ze hem nergens van konden beschuldigen.

Zijn handen bibberden zo toen hij het geld uit zijn broekzak haalde, dat het uit zijn vingers glipte en op de grond dwarrelde. ‘Shit!’ Donnie ging op zijn knieën zitten en stootte per ongeluk een bak met waterplanten om. Het water golfde over het groene tapijt en het geld. Donnie greep met zijn handen naar zijn hoofd. ‘Shit, shit, shit! Wat nou?’

De biljetten waren klieder. Hij probeerde ze terug in de envelop te proppen, maar dat werd een zootje. Hij pakte zijn zakdoek en begon verwoed de bankbiljetten af te drogen. Een Purugly stond opeens naast hem en vlijde zich spinnend tegen zijn benen aan.

‘Rot op, beest.’ Donnie had een rood hoofd van inspanning en voelde paniek opkomen. Nate kon elk moment thuiskomen.

Eerst hoorde hij het geluid niet. Pas toen de Meowth met een kreet wegsprong, merkte hij dat er iets aan de hand was. Hetzelfde geluid als eerst in de hal. Harder nu, gevolgd door een zachte bonk op de trap.

Donnie sprong op. Dat moest Rosa zijn. Dat rotkind was natuurlijk op de een of andere manier uit de box geklommen en kwam nu de trap af. Levensgevaarlijk. In elk geval was hij dus niet gestikt.

Snel liep Donnie de hal in. Daar bleef hij stokstijf staan. Er kwam geen kind de trap af. Wel een slang. Een exemplaar van zeker anderhalve meter lang, zo dik als een mannenarm, roze met ingewikkelde zwarte patronen. In het midden was het lijf opgezwollen. Daar zat een dikke bobbel, alsof de slang iets groots had ingeslikt.

Iets wat ongeveer zo groot is als een baby, dacht Donnie. Kippenvel trok over heel zijn lijf.

Plotseling draaide de slang zijn kop en keek Donnie aan met zijn gele ogen. Hij siste en toonde twee scherpe hoektanden. Snel gleed het lange lijf de trap af, waarbij de bobbel op elke trede bonkte.

Bijna geruisloos schoof de slang daarna over de grond. Donnie stapte achteruit, de woonkamer in. Hij smeet de deur dicht. Net te laat. De slang zat ertussen en siste van woede. Ze werkte zich door de deuropening en schoof over de vloer de kamer in. Haar lijf zwiepte in woedende zigzagbewegingen. Donnie sprong op de bank, maar de slang kronkelde zonder moeite omhoog langs de leuning. Donnie struikelde en viel achterover. Het volgende moment krulde de slang zich om zijn been. Donnie gilde, rukte zich los en sprong van de bank af. In paniek keek hij om zich heen. Naast de bank stond een koperen bloempot met een palm. De slang was over de bank gegleden en uit het zicht verdwenen.

‘Shit, waar is hij nou?’

Opeens schoot de slang onder de bank uit, de bek opengesperd. Donnie schreeuwde, tilde de koperen pot op en ramde hem met volle kracht op de kop van de slang. Een siddering ging door het lijf, toen lag het stil.

Donnie wachtte een poosje. De slang bewoog niet. Donnie hijgde van inspanning toen hij de zware pot optilde en op zijn plaats terugzette.

Hij hoefde niet bang te zijn. De slang was zo dood als een pier. Haar kop was verpletterd.

Donnie zuchtte en veegde het zweet van zijn voorhoofd. Hij liet zich op de bank zakken en keek naar de platgebeukte slangenkop.

Hoe kon een slang hier in huis komen? Opeens wist hij het. Natuurlijk, Nate had het zelf gezegd: zijn ouders waren artiesten met een slangenact. Misschien waren ze deze slang vergeten, of was hij ontsnapt uit zijn hok.

Pas toen dacht Donnie weer aan Nate’s zusje. Hij keek naar de verdikking in het midden van het slangenlijf. Had de slang Rosa opgegeten? Wat een ramp. Voor de kast lagen ook nog de natte dollarbiljetten te wachten. Wat een puinhoop. Donnie vloekte. ‘Shit! Was ik maar nooit hierheen gekomen. Wat moet ik nu zeggen als Nate thuiskomt?’

Hij hoefde niet meer na te denken, want de voordeur ging open en dicht. Donnie sprong overeind en liep snel naar de hal. Daar stond Nate met zijn hand in zijn jaszak.

‘Sorry dat het zo lang duurde, Donnie. Het was nogal druk in de winkel.’

Donnie knikte, aarzelde. Nate keek hem onderzoekend aan. ‘Is er iets? Je staat zo vreemd te kijken. Je moet nu trouwens maar gaan. Soms komen mijn ouders eerder thuis. Ze mogen jou beslist niet zien.’

Donnie wist nog steeds niet hoe hij moest beginnen. ‘Er… er was een slang,’ zei hij ten slotte.

‘Wat zeg je?’

‘Eh, ik hoorde een geluid in de hal. Ik ging kijken en er kwam een slang de trap af.’

Nate staarde hem alleen maar aan. Hij kreeg de rillingen van iets in zijn ogen.

‘Waar is de slang?’ Nate’s stem klonk hees.

‘Er is geen gevaar meer. Ik heb haar uitgeschakeld.’ Hij zweeg even. ‘Maar ik vrees dat er iets ergs gebeurd is. Ik ben bang dat die slang eh, jouw zusje… opgegeten heeft.’

Alle kleur verdween uit Nate’s gezicht.

In de groene schemer van de hal leek het of ze langzaam lichtgroen werd van ellende.

‘Wat afschuwelijk, Nate. Vreselijk. Ik wou dat ik het had kunnen voorkomen, maar ik mocht niet naar boven van je. Ik heb de slang gedood, dat was het enige wat ik kon doen. Ik heb zijn kop verbrijzeld met een bloempot.’

‘Rosa?’ Met een gil stormde Nate langs Donnie de woonkamer in. Nate gilde opnieuw en knielde neer bij het dode beest dat naast de bank lag. Zachtjes streelde ze de grote bobbel in het slangenlijf.

‘Rosa,’ fluisterde zij. Haar stem was vol ongeloof.

Donnie stond in de deuropening. ‘Ik kan niets meer doen. Eh, dus ik denk dat ik maar ga. Het spijt me van je zusje.’

Razendsnel draaide Nate zijn hoofd om en keek hem fel aan.

‘Het is jouw schuld! Ik had gezegd dat je niet mocht komen, maar jij kwam toch. Ik zei dat je weg moest gaan, maar jij wilde blijven. Als jij niet gekomen was, was er niets gebeurd!’

Haar stem klonk nog heser en zat vol haat. ‘Hoe komt dat geld daar op de grond? Nou? Zeg op!’

‘Eh… In elk geval is die slang dood. Daar heb ik voor gezorgd.’

Nate sprong overeind. ‘Jij snapt het niet, sssukkel!’

Haar stem was veranderd. En er gebeurde iets raars met haar gezicht. Haar wangen werden nog groener. Het leek of haar neus kromp.

‘Je hebt Rosa vermoord! Ze wilde alleen maar spelen. Ze deed geen vlieg kwaad.’

Donnie begreep er niets van. Ongerust keek hij naar het gezicht van Nate, dat er steeds vreemder uit ging zien.

Op dat moment sprong er iets uit haar jaszak. Een Mametchi probeerde weg te rennen, maar Nate was sneller. Zijn hand schoot uit, greep het beestje bij zijn staart en hij hield hem vlak voor zijn gezicht.

‘Rosa s hapje. Helemaal voor niets gehaald.’

Twee tellen spartelden de pootjes boven haar geopende mond. Toen schoot haar tong naar buiten. Ze liet de Mametchi in haar keelgat zakken. Hap! Slik! Weg Mametchi.

Donnie kokhalsde. Het kon niet waar zijn wat hij zag. Jongens eten geen Mametchi’s ! Een moment dacht hij dat alles één grote grap was. De slang, de Mametchi. Nate hield hem voor de gek. Dat kon niet anders.

Nate likte langs zijn lippen, slikte iets door en wees naar de bobbel in het dode slangenlijf. Een traan gleed over zijn wang.

‘De kleine boef kon niet wachten en heeft een van de poezen gepakt. Die zijn helemaal niet voor haar. Die zijn voor papa en mama!’

In een flits herinnerde Donnie zich de oranje kat die de trap op gerend was. De slang had de kat opgegeten. De slang was dus zijn zusje! Dat was krankzinnig.

Maar jongens eten ook geen muizen, dacht hij. Dat is net zo krankzinnig. En hoe kan Nate een broertje hebben dat een slang is? Dan moet hij zelf…

Donnie keek met grote ogen naar Nate. Haar neus was helemaal verdwenen en ze had alleen nog twee smalle neusgaten. Terwijl hij naar haar keek, smolten zijn oren weg in de geschubde huid van haar groene wangen. Haar ogen werden zwarte spleten die wegtrokken naar de zijkant van haar platte kop. Haar nek rekte uit en werd langer en langer.

Donnie snakte naar adem. Nate liet zich languit op de grond vallen en drukte haar armen strak tegen zijn lichaam. Het volgende moment kroop daar een grote slang, zeker twee keer zo groot als de dode, uit de kleding van Eva tevoorschijn. Ze richtte haar brede, platte kop op, toonde haar flitsende tong en siste kwaadaardig.

Donnie had genoeg gezien. Hij begreep het niet, hij wist dat het eigenlijk onmogelijk was, maar één ding wist hij zeker: hij moest hier als de donder wegwezen.

Hij nam een grote sprong in de richting van de deur. Nate’s staart zwiepte door de lucht en slingerde zich om zijn been. Donnie struikelde, schreeuwde.

De slang fluisterde in zijn oor: ‘Mijn zusje, mijn zusje heb je vermoord, ssssukkel.’

‘Ik wist het niet! Ik wist het niet!’ Donnie trapte woest met zijn been, rukte zich los en krabbelde overeind. Hij nam een duikvlucht door de deuropening, rolde meteen om toen hij in de hal neerkwam en trapte de deur dicht. Aan de andere kant bonkte Nate met haar kop tegen de deur. Het hout bewoog onder haar harde klappen. Bam! Het slot kraakte. Bam! Er kwam een uitstulping in de deur.

Donnie wachtte niet af. Hij sprong overeind en rende naar de voordeur. Bam! Bij de volgende klap had de slang een gat in de deur gebeukt. Splinters vlogen in het rond. De slang hapte stukken hout uit de deur en wrong vervolgens haar lijf door de opening.

Donnie greep de klink beet en trok de voordeur open.

Daar stond een vrouw. Ze had smalle gele ogen met zwarte pupillen, neusgaten zonder neus en een groene tint. Naast haar blokkeerde een enorme opgerolde slang de doorgang. Nate’s ouders waren thuisgekomen.

Ze deden iets met vuurspuwen en een slangenact, had Nate gezegd. Die gedachte flitste even door Micks hoofd. Nu begreep hij ook waarom het huis was ingericht als een jungle.

Nate
Rosa

Nate’s moeder fluisterde slechts twee woorden: ‘Mijn kind!’ Blijkbaar wist zij dankzij een of ander mysterieus oermoedergevoel al wat er gebeurd was. Terwijl ze sprak, spoten er vlammetjes uit haar mond.

Nate’s vader richtte zich op tot hij hoog boven Mick uittorende, machtig en angstaanjagend, een wurgslang van meer dan vier meter lang.

Langzaam naderde Nate Donnie van achteren. Zijn geschubde lijf schoof nu traag over de vloer van de hal. Hij hijgde in zijn nek. Donnie wist dat er geen uitweg meer was…

Opeens rinkelde er een fietsbel. Er fietste een meisje langs. Iedereen keek naar de weg. Ook de grote slang draaide zijn kop. Donnie zag zijn laatste kans.

‘Aukje, wacht!’ In een wanhoopspoging duwde hij Nate’s moeder opzij en rende het tuinpad op. Eva’s vader siste toen zijn vrouw boven op hem viel. Donnie stoof de tuin uit, rende voor zijn leven.

‘Aukje, wacht! Wacht!’

Het meisje keek om. Ze zag Donnie en drie slangen die hem kronkelend en sissend achtervolgden. Ook Nate’s moeder had inmiddels haar slangengedaante aangenomen. Donnies gezicht was spierwit, zijn ogen groot van angst. Aukje remde een beetje af. Even gleed er een glimlach over haar gezicht. ‘Snel! Spring achterop.’

Snikkend van angst greep Donnie de bagagedrager beet en sprong. Aukje ging onmiddellijk op de trappers staan en terwijl zij meer vaart maakte, werd de afstand tussen de fiets en de slangen steeds groter. Mick hield zich huilend vast aan Aukje. Hij was bang, doodsbang.

Toen de slangen niet meer te zien waren, remde Aukje af.

Mick slikte snel een snik weg en probeerde stoer te klinken.

‘Eh, tof, dat jij net langsreed, Aukje. Het was gevaarlijk daar met die slangen. Jij hebt mij gered. Je bent een coole meid! Misschien kunnen wij samen eens…’

Aukje schudde haar hoofd. ‘Zo is het ver genoeg. Stap af, Donnie.’

Donnie snapte het niet. Ze was toch stapel op hem?

‘Wacht even,’ zei hij. ‘Laat me nog een eindje meerijden, alsjeblieft. Het is hier zo donker en…’

Aukje schudde haar hoofd. ‘Je snapt er niets van, Donnie. Ik vond het leuk even een rondje met jou te rijden. Anders zou je dat nooit willen. Je vindt dat ik vals kan zingen.  Ik weet het heus wel. Jij vindt Nate veel leuker.’

‘Niet waar, Aukje,’ loog Donnie. ‘Ik vind je heus… Ik vind je wel…’

Hij zweeg en verstarde. Aukje liet zichzelf op de grond vallen en begon hevig te kronkelen. Terwijl haar gezicht veranderde keek ze schuin omhoog naar hem. Vol afgrijzen zag Donnie hoe ze veranderde. Nog even had zij het gezicht van Aukje.

‘Wist jij dat dan niet, Donnie? Nate is mijn oudere broer!’

Liefdevol slingerde de slang zich om zijn benen en snoerde hem helemaal in…

Het is een best spannend verhaal en ik vond het leuk om het te schrijven. Hopelijk hebben jullie net zoveel plezier met lezen. Laat me weten wat jullie ervan vinden! Laat vooral een reactie achter!

Fijne dag verder,

Lucas

P.S. Ik heb vanmorgen gevraagd aan mijn moeder of zij een knuffel van Nate kan maken! En als ie niet snel af is dan koop ik gewoon een knuffel die ik Nate noem!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: