Ontwerp een vergelijkbare site met WordPress.com
Aan de slag

Ik heb een verhaal geschreven wat ik graag met jullie wil delen!

Beste lezers,

Ik schrijf al bijzonder land verhalen, al sinds ik kon schrijven (nou ja, eigenlijk typen……) schrijf ik al verhalen en ben ik daar dus mee bezig, nu wil ik graag een van die verhalen met jullie delen! Het gaat over Luc, Joshua en Lilli!

Een foto van Luc en Joshua, tja, van Lilli heb ik nog geen foto, want die knuffel heb ik nog niet!

Luc Hopman, Lilli Pleasant en Joshua Hearsay bij WOOHP

Luc, Lilli en Joshua stonden op een trap aan het oude plein vlakbij de voorkant St.-Luckathedraal in het oude centrum van Windenburg, de Hoofdstad van Germania, het buurland van Katoren. Ze hadden net de kerk (en de catacomben eronder en het kerkhof waar Lilli’s opa begraven ligt), bezichtigd en hoorden de kerkklok 16:00 uur   slaan, wat Lilli eraan herinnerde dat ze om 18:00 uur weer bij het warenhuis moesten zijn want dan gingen ze uit eten bij de Herberg Oudkwartier, een restaurantje in Windenburg. De Kerkklok deed Bim, bam, bim, bam, Boinggggg! “Oh nee, Jongens” zei Lilli “Hoorden jullie dat?” “Ja” zeiden Luc en Joshua beiden  “Ik denk dat de kerkklok stuk is, Laten we boven gaan kijken wat er nou precies stuk is.”. “Ja, mevrouw” Zeiden Luc en Joshua  en ze liepen met zijn drieën de kerktoren in. Rond de toren was een kapelletje waar de trap naar boven begon, Langzaam liepen onze drie helden naar boven, want het was zo’n oude steile 

wenteltrap zoals je die wel vaker in oude gebouwen ziet, want deze kathedraal werd zo in de middeleeuwen gebouwd, toen de Janovanen, een volk dat oorspronkelijk van een eilandengroep ten westen van het vasteland van Euroland kwam, dit deel van Euroland hadden bezet. In de Tweede Wereldoorlog werd deze kathedraal zwaar gebombardeerd door de Geallieerden maar werd na de oorlog weer opgebouwd omdat deze kathedraal in West-Windenburg lag.  Toen ze boven aan de trap stonden, hijgden Lilli, Joshua en Luc alsof ze Lucario’s (hondachtige Pokemon) waren en vergaapten zich aan  het mooie panoramische  uitzicht over Windenburg, dat was namelijk prachtig, in de verte zagen ze de nieuwe moderne zakenwijk Eurodam, waar veel hoogbouw stond (en het Eurolandse Parlement), en nog verder weg, in buurland Medici (een land ten zuiden van Germania, in Zuid-Euroland), stond de toren van Pizza in het plaatsje Pizza, net over de grens met Germania en tussen de twee landen liep een rivier, die de Reinau genoemd wordt, waarover een brug liep met een oude grenspost erop, die sinds het oprichten van de Euroland-unie overbodig was geworden . In de hoek van de toren stond de klok, de slinger van de klok ging langzaam heen en weer, Luc stond er gefascineerd naar te kijken, hij leek bijna gehypnotiseerd. Die slinger deed het dus nog, dan moest de bel stuk zijn. Lilli, Luc en Joshua zochten naar de bel. Helemaal achterin zagen ze een grote bel, met daarbovenop een….. mandje met een Braixen en heel veel Fennekins. “Waarom heb je hier een nest gemaakt?!?” vroeg Luc,  die het speciale talent had dat hij met Pokemonnen kon praten, aan de Braixen. De Braixen zei: “Dat weet ik eigenlijk niet. Dit mandje lag hier al en was precies goed voor mijn kroost.Alleen dat luikje onderin doet een beetje pijn aan de kont van een van mijn kleintjes.”* Lilli vroeg: “Wil je dan niet liever een ander mandje?””Want dan slaat iedere keer die klok en dat trilt toch heel erg”. De Braixen zei: “Ja, dat wil ik wel”. Luc en Lilli keken om zich heen en zagen een kist, die wat op een schatkist leek, in een hoek van de torenkamer staan, daar zaten oude lappen in en dat was lekker warm. “Het is een Braixen, een Vuur-Pokemon, die hebben het toch altijd lekker warm?” Vroeg Joshua aan Lilli, “Doe nou maar” zei Lilli en Joshua pakte voorzichtig de mand met de Fennekins op en zette die in de kist. De Braixen was erg blij, wees naar Luc  en zei: “Dank je wel, als dank mag die jongeman een van mijn kinderen adopteren, en als ik ooit iets terug kan doen, laat het maar weten, roep drie keer “Janneke” en dan kom ik zo snel mogelijk naar je toe. Lilli stond ondertussen de bel te inspecteren, op die bel zat een deurtje waar geen slot op zat. Lilli opende het deurtje en toen:    WHOOP, werden de drie zo het deurtje ingezogen

Het deurtje van de bel viel dicht en de klok sloeg 17:00 uur, Bim bam bim bam. Lilli keek op haar Pokétch en zei “5 uur alweer, Luc, we zijn te laat voor het uiteten gaan, Cyril zal zo kwaad op ons worden en je weet wat er de laatste keer gebeurde toen hij kwaad op jou werd, toen mocht jij niet op je laptop en kreeg je huisarrest.” Ondertussen zoefden onze drie helden door een lange tunnel. Om hen heen zagen ze allemaal kleuren licht voorbij schieten. Plotseling hield de tunnel op. Luc, Joshua, en Lilli vielen naar beneden  op een zachte bank. Lilli zei: WAT IS DIT VOOR ONDEUGD?!? EERST ONS OPZUIGEN EN DAN VAL IK BIJNA TE PLETTER?!? ZITTEN WE IN BANANASPLIT OF ZO?”

“Zijn jullie daar eindelijk” zei een mannenstem. Achter een bureau stond een stoel met de rug naar onze helden toe en daarnaast stond een blond meisje. De stoel draaide langzaam, om en in de stoel en in de stoel zat een man met grijs haar. “Mijn naam is Jerry Lewis en dit *hij wijst het blonde meisje aan* is mijn assistente en adoptiedochter Lana de Wit.””Hallo Lana” zei Luc.”Welkom bij WOOHP. Ik wil aan jullie vragen of jullie – en zeker jij- * Jerry wijst Joshua aan* spionnen willen worden voor WOOHP, we hebben vooral interesse in Joshua omdat zijn  vader “ Joshua zegt: HOE WEET JE MIJN NAAM?!?” “Oh” zegt Jerry “Dat komt omdat ik je vader al sinds 16 januari 2005 nauwlettend in het oog hou” “Ja, we weten allemaal – of tenminste ik en misschien Luc-  wat er toen gebeurde*” zei Luc “En je bent de buurman van mijn zus Yuka” zei hij er nog bij. “WOOHP is een organisatie voor mensenbescherming en wereldvrede, onderdeel van de VN (of althans sinds 2014).” “Ja dat willen wij wel, want dat is Supermegacool” zeiden Lilli, .Luc en Joshua in koor “Want Akira, John en mijn zus Yuka zullen wel zijn uitgeput van al dit gedoe!” “Wie?” vroeg Lilli “ Vrienden van mijn zus” zei Joshua ”“Lekker boeiend”zei Lilli. “En dan nu jullie missie, uit de toren van Pizza in het plaatsje Pizza in Medici zijn twee belangrijke kunstwerken gesto-” een andere stem riep “KAN DAT EFFE WAT ZACHTER, WE ZIJN HIER EEN COMEDYSHOW OP AAN HET NEMEN?!?” Jerry zei: “Neem me niet kwalijk dat is mijn collega Kane Darling, Hij heeft naast zijn spionnenbaan hier bij WOOHP ook een baan als cabaretier en acteur, Hij heeft iedere zondag een show op KPO (Katorese Publieke Omroep) 3 om 21:20 uur wat ze hier opnemen””Jaa” zegt Luc, “Daar kijk ik  altijd naar””Genoeg geklets”zei Jerry “ En dan nu jullie missie, uit de toren van Pizza in het plaatsje Pizza in Medici zijn twee belangrijke kunstwerken gestolen, die kunstwerken zijn veel geld waard en moeten weer terug worden gebracht, het zijn oude kunstwerken van de Corhonha’s, een oude Germaanse stam die vroeger in dit gebied leefde voordat de Janova’s dit gebied bezette, als die kunstwerken  niet in de toren van Pizza hangen krijgen we natuurrampen die alle steden in Euroland verwoesten, van Stellingwoude in Katoren tot Vladigrad in Vladiland en Oceania in Janova, Alle Steden van Euroland.” vertelde Jerry “Hier zijn jullie gadgets” zei opeens een andere stem, het was het blonde meisje die Lana heette en Jerry’s adoptiedochter was “met deze gadgets kun je jezelf verdedigen of een aanval uitvoeren” Luc zei: “Daar heb ik mijn Fennekin toch voor?” en Luc  haalde Freekje, zoals hij de Fennekin had genoemd, onder zijn shirt vandaan. Lana zei: “Voor jullie heb ik vandaag een electronische bierflesopener met antizwaartekracht veld, een lasertandenborstel en een blikje onzichtbaarheidsijsthee” “Krijg ik er nog een kleinigheidje bij?” zei Luc, wijzend op zijn wang. “Ja hoor” zei Lana “hier heb je nog een rugzak waar alles in past””En nu is het tijd om op pad te gaan, ik zet mijn nummer in jullie telefoons, jullie kunnen me altijd Ping-en als er wat is en nu wegwezen” zei Jerry, Jerry drukt op een knop en WOOHP, Lilli, Luc en Joshua vlogen door de lucht en werden uit een vliegtuig gedropt, zo boven de Germanische-Mediciaanse grens (dat bruggetje dus), hangend aan hun parachutes daalden Lilli, Luc en Joshua tot bij de toren van Pizza in het plaatsje Pizza. Luc wou eigenlijk bij de Gamezcorner landen, maar dat mocht niet. “Zullen we eerst maar eens kijken waar de schilderijen zijn gechapt? “Zei Lilli “Goed idee”zeiden Luc en Joshua terwijl ze hun laatste stukje parachute in hun rugzak stopten. Bij de deur van de toren van Pizza werden ze tegengehouden door een man die wel een beetje op een oudere versie van Luc z’n  vader leek. “Wat is het wachtwoord”vroeg de oude Mediciaan die op Cyril Hearsay leek. “Weet jij het wachtwoord? “ Vroeg Joshua aan Luc “en jij dan, Lilli?”vroeg Joshua aan Lilli. Lilli zei “We moeten het aan Jerry vragen!” Zo gezegd zo gedaan. Luc pakte zijn telefoon en Pingde Jerry over het wachtwoord. “di Ravello” zei Jerry “Dat is een van de leiders van Medici tijdens de Tweede Wereldoorlog” “Wat een raar wachtwoord” zei Luc. Onze helden liepen naar de oude Mediciaan en zeiden: “di Ravello” in koor. De oude Mediciaan deed de deur open en Lilli, Joshua en Luc liepen naar binnen “Pas op!” zei hij nog “Binnen woont het Calzone-monster, als die je ziet ben je niet meer te redden, HIJ GRIJPT IEDEREEN VAST MET ZIJN GROTE KLAUWEN EN BAKT MINI PIZZAATJES VAN JE OREN, VAN JE BENEN MAAKT HIJ SALAMIWORSTJES EN DE REST STAMPT HIJ TOT PARMEZAAN” Lilli begon te gillen:” IK WIL GEEN MINI PIZZA, SALAMI WORSTJE EN PARMEZAAN WORDEN!” Binnen slopen Luc, Lilli en Joshua door de gangen totdat ze luid gesnurk hoorden, in de hoek van een kamer lag het monster van Calzone te slapen, omringd door geraamten van waarschijnlijk zijn vorige maaltijden. “Weet je wat”, zei Luc “Laten we de onzichtbaarheidsijsthee drinken” Dat was goed bedacht want toen ze klaar waren met drinken werd het monster wakker, op zoek naar een volgend maaltje “Ik heb een goed plan” zei Luc, Hij pakte de bieropener en zette die aan en toen werd het monster door de anti zwaartekracht naar het plafond gezogen. Boven onze helden begon het plafond te kraken te te beven en opeens zagen ze het daglicht door het plafond naar binnen komen, het monster brak zo door het dak en vloog zo de ruimte in , naar de maan (of naar Pluto) Lilli, Luc en Joshua danste van plezier op Driftveil City, wat Luc op zijn telefoon had aangezet, maar dat kon niemand zien want ze waren nog steeds onzichtbaar, ze liepen door de gang en kwamen op de plek waar de Corhonha- schilderijen hadden gehangen. Ze zagen de spijkers nog hangen maar de schilderijen waren weg. Onder de schilderijen zag hij een paar voetstappen op de grond. “Oostblokkers” zei Lilli, “Het kunnen alleen maar Oostblokkers zijn, want niemand anders heeft zulke grote voeten”. De voetstappen liepen van de schilderijen door de andere kamer in de richting van het souvenirwinkeltje, Toen onze helden de deur van de kamer doorliepen zagen ze hun eigen handen weer, die de deurklink vastpakte. de onzichtbaarheidsijsthee was uitgewerkt. Luc, Lilli en Joshua konden elkaar weer zien. In het sovenirwinkeltje was alleen de verkoper, een Rus met het formaat van een kledingkast die tussen de rekken met boeken en kaarten doorliep. “Hoe heet u?” vroeg Lilli. “Ikke Igor Ivanov”zei de verkoper “Maar noem me maar gewoon Igor””Heeft u toevallig kaarten van de verdwenen schilderijen?” Vroeg Joshua “Dan weten we waar we moeten zoeken””Toevallig ikke hier nog achter toonbank nog twee kaartjes van verdwenen schilderijen heb” zei Igor “Ze niet zo groot zijn, maar neem maar mee naar buiten en ga snel weg””Dan ik zo snel mogelijk naar Vladiland kan en ik weg uit winkel kan”. Dat vonden Luc en Lilli raar! Waarom moesten ze zo snel weg en waarom hoefden ze het kaartje niet te betalen, Ze hadden niet voor niets zijn dollars omgewisseld voor Euro’s. Ze vertrouwden het niet, en Luc Pingde Jerry op zijn telefoon.

Lilli liet Jerry de kaart zien en Jerry schrok: “Hoe kan dat nu weer?!?” Riep hij. “Dat is het echte schilderij  alleen heel klein! Hebben jullie de andere ook?” Die had Joshua: “Hang ze snel terug voordat er enorme aardbevingen plaats gaan vinden die heel Euroland verwoesten.” Zo gezegd, zo gedaan. Lilli, Luc en Joshua hingen de plaatjes op hun plek. Uit de achteringang kwam Igor er aan rennen “Nee niet terug hangen, ikke niet terug wil naar winkel, ikke naar Vladiland wil, naar mijn vriend Sergei” Luc en Lilli hadden een heel slim plan, ze Pingen Jerry en ze vroegen: “Heb jij niet toevallig ergens een robot liggen ofzo?” Jerry zei: “Volgens mij heeft mijn broer Terrence die in Likybin City woont wel een paar robots liggen.Ik zal hem eens bellen.””Zeg tegen Terrence dat hij die naar de toren van Pizza in Medici moet sturen dan kunnen die in het winkeltje werken en dan kan Igor naar Vladiland”, Vindt je dat een goed idee, Igor?” Igor zei “Da”en vond het fantastisch. Luc zei ook nog “Maar dan moet je de schilderijen wel weer terugbrengen in de juiste grootte.” Igor pakte zijn vergrootstraal en Zwoesj de schilderijen hadden hun oude grootte weer terug. Iedereen was blij en het was een groot feest tot Lilli op haar Pokétch keek en zei: “Oh S****, het is al bijna 18:00 uur, Lilli pingde Jerry en vroeg of ze teruggewoohpt konden worden naar de Herberg Oudkwartier, maar daarvoor namen ze nog even afscheid van de oude Mediciaan en van Igor die zei dat ze altijd bij de toren van Pizza langs konden komen. en toen werden ze in een helikopter gezogen en afgezet voor de Herberg Oudkwartier, na het eten ging de familie Hearsay samen met Lilli en Joshua de stad in en kon Luc bij de GamezCorner niet kiezen welke knuffel hij wilde en gingen ze nog heerlijk een Mediciaans ijsje eten bij de ijssalon, bij de ijssalon stond een boom , waaronder een meisje stond te schuilen. Dat meisje zei tegen iemand in een telefoon “Igor is uitgeschakeld, maar morgen gaat Luc naar het zwembad en dan moet ik een ruzie met hem uit zien te lokken. Muhuhahahaha!” de stem aan de andere kant zei “We houden Luc voor je in de gaten Eline de Leeuw” en toen zei Eline: “Als Luc eenmaal uitgeschakeld is kan ik samen met Vlad Stalin aan ons plan beginnen om heel Euroland communistisch te maken…. maar nu eerst effe knutselen!”en ze haalde een breiwerk tevoorschijn……. en zei “Joshua Hearsay, ik verafschuw jou en je familie en hun stomme kartel!”

En hoe vinden jullie het? Zouden jullie meer van dit soort verhaaltjes willen lezen en dat ik een boek met korte verhalen uitbreng over Luc, Lilli en Joshua? Laat het me weten in de reacties!

Fijne dag verder,

Lucas

P.S. Ik moest vanmorgen tijdens het aankleden denken aan een oud klapspelletje/rijmpje dat mijn broertje en zijn vriendjes vroeger deden! Het ging ongeveer zo: ” Pepsi! Cola! Pepsi-cola! Wie er lacht krijgt een opdracht! Wie er beweegt krijgt er 2! En de tijd gaat nu in.” en dan werd er afgeteld……… IAk weet ook niet waarom ik hier vanmorgen aan moest denken! Soms heb ik een vreemde gedachtegang!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: