Ontwerp een vergelijkbare site met WordPress.com
Aan de slag

Toen ik niet mezelf kon (of mocht) zijn…

Beste lezers,

Ik kan nu, in 2022, gewoon mezelf zijn. Gewoon doen wat ik leuk vond zonder rare blikken te krijgen van anderen. Ja, die krijg ik nu ook wel, maar dan vooral van vreemden. En dat kan me echt heel weinig bommen over hoe vreemden over mij denken! Maar dat bekenden over me denken dat ik vreemd ben, dat komt nu eigenlijk niet zoveel meer voor! Zeg maar eigenlijk helemaal NIET! Maar dat is ooit anders geweest; namelijk in groep 5 en in de laatste twee jaar van de middelbare school.

Laat ik eerst met dat groep 5-verhaal beginnen. Nou, toen ik in groep 5 zat, waren ook net de games Pokémon Diamond en Pearl uitgekomen. En iedereen in mijn klas (of ten minste alle leerlingen) die waren daar helemaal hoteldebotel van. Behalve….. ik, ik moest niks van Pokémon hebben! Al dat vechten in die tekenfilmserie stond mij niet aan. (Later, op mijn 16e, leerde ik dat de Pokemonserie helemaal niet om het vechten draait, maar om het avontuur, en toen besloot ik mijn eerste Pokémon-knuffel te kopen, een Eevee, ik had nooit gedacht dat die knuffel tot een ware verzameling zou leiden!) Bovendien had ik al Tamagotchi. Maar nee, mijn klasgenoten pestten me ermee dat ik niet van Pokémon hield! Als ik een DeLorean of een andere tijdmachine zou hebben zou ik als mijn huidige zelf naar die tijd terugreizen en wat Pokémon-knuffels meenemen en laten zien hoe ik later ben geworden als ik “groot” ben. Want nu vind ik Pokémon best wel cool! Vooral huisdier achtige Pokémon zoals Fennekin, Eevee en Meowth vind ik cool! Het rare is, dat toen een paar jaar daarna Pokémon Black & White uitkwamen, die mij wel redelijk aanspraken, die hype volledig NERGENS te bekennen was. Misschien kwam dat omdat ik in een klas zat die al “te oud” was voor Pokémon, of kan het ergens anders aan gelegen hebben?🤔

De andere periode was wat intenser! De eerste drie jaar (ik heb in totaal 5 jaar op de middelbare school gezeten) waren tof! Elkaar een beetje plagen! Dingen als Inspector Stoephoer, vooral veel gedoe over internetcultuur en games, en natuurlijk die stagiaire in het eind van 2014 maakten dit een toptijd! Maar in het 4e jaar was er een ware aardverschuiving plaats. Er kwam een nieuwe leerlinge bij, een meisje, en die vond al dat internetgedoe maar niks en vond dat iedereen zich maar moest gedragen zoals op een stereotype highschool! Vooral in het laatste halfjaar was dat sterk! Zij deelde iedereen in in een clubje, en zij was dus “het populaire meisje waar iedere jongen mee om wilde gaan”. en ik was natuurlijk die ene loser waar juist niemand mee om wilde gaan. Ik had overduidelijk het gevoel dat zij mijn “shine” had gestolen. En wilde dat graag terug. Dat ik eigenlijk een pestkop was zag ik pas later in…….. En ze kwam uit Wijchen, dus in die tijd heb ik ook veel van de ideeën die ik heb gebruikt voor mijn boek “de Club van Wijchenaren” opgetekend. Zijn die ideeën toch nog ergens goed voor. Ook kreeg ik in die tijd vrij rechtse ideeën, tot op het extreme af. Gelukkig heb ik die nu van me afgeschud en ben ik gewoon weer politiek neutraal!

Heb jij ook een periode gehad waarin je jezelf niet kon zijn? Deel het dan vooral even in de comments hieronder.

Gelukkig mag ik nu weer mezelf zijn van mijn omgeving (en het wordt ook aangespoord door TriUnity!)

Fijne dag verder,

Lucas

P.S. Ik was gister bij de tandarts en toen moest er een foto van mijn tanden gemaakt worden! Die wil ik graag op het blog delen! Dus hier is ie!

Advertentie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: