Ontwerp een vergelijkbare site met WordPress.com
Aan de slag

Waarom ik nu liever fictie lees dan non-fictie!

Beste lezers,

Als kind (en jonge tiener) las ik eigenlijk alleen maar non-fictie, dat kwam omdat ik fictie maar niks vond en heel goed mijn eigen verhalen kon verzinnen. Ik kan me nog goed herinneren dat ik op het logeerhuis zat en mijn broertje me een foto doorstuurde van de doos van een koptelefoon en hij beweerde dat hij die NIET zou krijgen, en dat het gewoon een foto van Marktplaats was. Later leerde ik dat mijn ouders cadeautjes voor ons hadden gekocht; voor mijn broertje dus die koptelefoon en voor mij drie non-fictieboeken, en dat terwijl ik een tablet verwachtte, en niet zomaar een tablet, nee, een heuse Tab S van Samsung (die ruim 10x zo duur was als die koptelefoon)! En ik was vet ontzet dat ik weer boeken kreeg en dus niet die tablet! Achteraf gezien was het beter om de prijs van de koptelefoon te vragen en daarna tevreden te zijn met die boekjes!

Stel dat mijn ouders mij en mijn broertje ons weer onverwachts een cadeautje geven; dan is het slim om ze te laten weten ALS ze me een boek (of boeken) geven, dat ik nu meer ben van de fictie lezen dan de non-fictie. Hoe dat kan? Dat leg ik hieronder uit.

Nou op de middelbare school kom je op een gegeven moment op een punt dat je een literatuurlijst moet lezen bij Nederlands (gelukkig mocht ik zelf kiezen welke boeken ik van de lijst mocht lezen) en veel mensen haken door die lijst juist af van het lezen. Ik ben zoals altijd weer de vreemde eend in de bijt en haakte niet af bij die lijst, maar er ging juist een wereld voor me open. Fictie is helemaal niet saai, zoals ik dacht. Zo heb ik in die tijd pareltjes ontdekt die ik nu nog steeds met plezier lees. Zoals Obsessie van Joost Heyink en Het Gouden Ei van Tim Krabbé. En later heb ik mede door Wikipedia, nog meer boeken ontdekt die me leuk lijken, zoals het Engelstalige boek The Years of Rice and Salt. Zo ben ik nu al voor de 4e keer Afblijven van Carry Slee aan het lezen en kan de serie Het leven van een Loser ook altijd een lach op mijn gezicht toveren omdat het zo’n geweldige satire is op hoe een kind/jonge tiener het dagelijks leven ziet. Sterker nog, ruim 80% (het kan meer zijn) van mijn Kobo Plus-bibliotheek bestaat uit fictie. Dat had ik als kind niet kunnen denken dat DAT ooit werkelijkheid zou worden. Ook al kan ik een goed non-fictieboek (zoals dit) nog wel waarderen.

Dit is de XiaoMi Pad 5!

En die Tab S? Die ligt nu kapot in een la weg te rotten tot het einde der tijden. Gelukkig heb ik nu de XiaoMi Pad 5, wat eigenlijk een veel betere tablet is, en die heeft een bumpercase (vanwege de coolheidsfactor en Sims) .

Fijne dag verder,

Lucas

P.S. Ook moest ik net denken aan Pokémon Diamond en Pearl, in die games kwam de Pokétch voor. En die games kwamen uit in 2006 of zo. Die games hebben dus eigenlijk de smartwatch voorspeld! Zouden de makers van Pokémon een technologische glazen bol hebben?🤔

De Pokétch in al zijn glorie!
Advertentie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: